تبلیغات
پـایـگاه عـاشـقـان مـهـدی(عـج) - شهادت حضرت زهرا (سلام الله علیها) واقعیتى انكارناپذیر




تاریخ و حدیث اهل سنت و شیعه گواه شهادت جانكاهى است كه قافیه بزرگترین مرثیه تاریخ بشریت را مى‏سازد. كوشش پى‏گیر هواداران بانیان این مصیبت نتوانسته است آن را از آخر این مرثیه جانگداز پاك كند. و هیهات، هیهات. از نوك قلم پوزش مى‏طلبم و او را به بردبارى و شكیبایى فرا مى‏خوانم تا شاید بتوانم فریاد تاریخ را بر این فاجعه جانگداز به رشته تحریر درآوردم. شهادت تنها یادگار پیامبر، « ام ابیها » صحیح بخارى، ج 3، ص 83، كتاب فضائل أصحاب النّبى ( ص )، ب 42، ح 232 و ب 61، مناقب فاطمة، ح 278.، « بضعة الرّسول » همان ب 42. و سیراعلام النبلاء، ج 2، ص 123 و... « سیده نساء العالمین »، «سیدة نساء اهل الجنّة » و... پس از رحلت آن حضرت آن هم با فجیعترین وضع، آن هم بوسیله... یعنى چه؟ آیا ممكن است؟
این خبر گوش هر انسان آزاده‏اى را مى‏خراشد، هر عقلى را متحیّر مى‏سازد، بر هر عاطفه‏اى سنگین مى‏آید. گویا این همان امانتى است كه بر كوه ها و دریاها عرضه شد و آنها بر آن طاقت نیاوردند. شاید همین امر موجب گردید تا توجیه‏گران تاریخ و افسانه پردازان الفت این واقعیت مسلم تاریخى را انكار كنند. امّا چه مى‏شود كرد، اى كاش زبان لال مى‏شد، قلم مى‏شكست این خبر دهشت بار را نمى‏شنیدیم. و اى كاش آسمان ها فرو مى‏ریخت، كوه ها متلاشى مى‏شد، جهان به پایان مى‏آمد و این فاجعه رخ نمى‏داد. چگونه بگویم؟ به كه بگویم؟ چگونه ناله سركنم؟ چگونه فریاد كشم؟ كه این واقعیت تلخى است كه تاریخ و حدیث معتبر گواه آن است. این آواى شوم نه تنها از مسلّمات منابع معتبر شیعه است، بلكه معتبرترین كتاب هاى اهل سنت بر این مصیبت شاهدند. صحیح بخارى - معتبرترین كتاب، پس از قرآن در نزد اهل سنت - طلیعه این مصیبت را از قول ابن عباس در ضمن حدیثى چنین توصیف مى‏كند « الرزیّة كلّ الزریّة » مصیبت آن مصیبتى كه بر هر مصیبتى برترى دارد، بلكه آن مصیبتى كه همه مصائب را در بر مى‏گیرد، زمینه سازى براى این مصیبت عظمى‏ بود. نسبت هذیان و... به پیامبر اكرم ( صلی الله علیه و آله  ) « غلبه الوجع » براى جلوگیرى تأكید بیشتر بر سفارشات آن حضرت درباره شهیده ی این مصیبت و... بود. و با جمله « عندنا كتاب اللَّه حسبنا » كتاب را از عترت جدا كرده و زمینه « الرّزیّة كلّ الرّزیّة » را فراهم كردند. اینك متن حدیث ( ابن عباس گفت : چون بیمارى رسول خدا ( صلی الله علیه و آله  ) شدید گردید، فرمود : چیزى بیاورید تا بر آن براى شما نوشته‏اى بنویسم كه بعد از آن گمراه نشوید. عمر گفت : بر پیامبر ( صلی الله علیه و آله  ) بیمارى چیره گردیده، كتاب خدا در دست ماست ما را بس است، پس اختلاف كردند وجنجال بالا گرفت. پیامبر ( صلی الله علیه و آله  ) فرمود : از نزد من بر خیزید درگیرى در حضور من سزاوار نیست.

پس ابن عباس بیرون رفت ومى گفت : مصیبت، تمام مصیبت آنگاه رخ داد كه بین پیامبر (صلی الله علیه و آله  ) ونوشتارش حائل گردیدند. « عن ابن عباس قال : لمّا اشتدّ بالنّبیّ ( صلى الله علیه و سلم ) وجعه، قال : ائتونى بكتاب اكتب لكم كتاباً لاتضلّوا بعده، قال عمر : انّ النّبیّ ( صلى الله علیه و سلم ) غلبه الوجع وعندنا كتاب اللَّه حسبنا، فاختلفوا و كثر الغلط، قال : قوموا عنّی ولاینبغی عندی التنازع، فخرج ابن عباس یقول : انّ الرزیّة كلّ الرزیّة ماحال بین رسول اللَّه ( صلى الله علیه و سلم ) وبین كتابه. » صحیح بخارى، ج 1، ص 120، كتاب العلم، باب 82 كتابة العلم، حدیث 112. و ج 3، ص 318، كتاب المغازى، باب 199 مرض النّبیّ ( ص ) و وفاته، حدیث 872. و ج 4، ص 225، كتاب المرض و الطب، باب 357 قول المریض قوموا عنّى، حدیث 574. و ص‏774، كتاب الاعتصام، باب 1191 كراهیة الخلاف، حدیث 2169. ‏
شاید آنانكه كلام ابن عباس را مى‏شنیدند كه مى‏گوید : « الرّزیّة كلّ الرّزیّة » واى مصیبت جامع، حیران و آشفته خاطر بودند كه یعنى چه؟ ! ابن عباس چه مى‏گوید؟ ! امّا پس از چند روز انگشت شمار نسبت دهنده هذیان و یاوه‏گویى به پیامبر ( صلی الله علیه و آله  ) كلام دیگرى گفت : به خدا قسم خانه را با شما آتش مى‏زنم. این ماجرا در منابع فراوانى از اهل سنت آمده كه فقط به چند نمونه آن اشاره مى‏شود. الف : ابو بكر عبداللَّه بن محمد بن ابى شیبه، شیخ و استاد بخارى، در كتاب المصنف، مى‏گوید : « آنگاه كه بعد از رسول‏خدا ( صلی الله علیه و آله  ) براى ابوبكر بیعت مى‏گرفتند. على ( علیه السلام  ) وزبیر براى مشورت در این امر نزد فاطمه ( سلام الله علیها  ) دختر پیامبر ( صلی الله علیه و آله ) رفت وشد مى‏كردند. عمر بن خطاب با خبر گردید وبه نزد فاطمه ( سلام الله علیها  ) آمد وگفت : اى دختر رسول خدا ( صلی الله علیه و آله  ) ! به خدا در نزد ما كسى از پدرت محبوبتر نیست وپس از او محبوبترین تویى ! ! و به خدا قسم این امر مرا مانع نمى‏شود كه اگر آنان نزد تو جمع شوند، دستور دهم كه خانه را با آنها به آتش كشند. اسلم گفت : چون عمر از نزد فاطمه ( سلام الله علیها  ) بیرون شد، على ( علیه السلام  ) و..به خانه بر گشتند. پس فاطمه ( سلام الله علیها  ) گفت : مى‏دانید كه عمر نزد من آمد، وبه خدا قسم یاد كرده اگر شما ( بدون اینكه با ابوبكر بیعت كنید ) به خانه برگردید خانه را با شما آتش مى‏زند؟ وبه خدا قسم كه او به سوگندش عمل خواهد كرد » « حین بویع لأبى بكر بعد رسول اللَّه ( ص ) كان علیّ والزبیر یدخلان على فاطمة بنت رسول اللَّه ( ص ) فیشاورونها ویرجعون فی أمرهم، فلمّا بلغ ذلك عمر بن خطاب، خرج حتّى‏ دخل على فاطمة فقال : یا بنت رسول اللَّه ( ص ) واللَّه ما أحد أحب إلینا من أبیك وما أحد أحب إلینا بعد أبیك منك، وأیم اللَّه ما ذلك بمانعی أن اجتمع هؤلاء النفر عندك أن أمرتهم أن یحرق علیهم البیت. قال : فلمّا خرج عمر جاؤوها فقالت : تعلمون انّ عمر قد جائنی وقد حلف باللَّه لإن عدتم لیحرقنّ علیكم البیت، وأیم اللَّه لیمضینّ لما حلف علیه. » كتاب المصنف، ج 7، ص 432، حدیث 37045، كتاب الفتن. ‏ ب : همین مضمون را سیوطى در مسند فاطمه، آورده است. سیوطى، مسند فاطمه، ص 36. ج : ابن عبدالبر، در الاستیعاب، نیز این داستان را نقل كرده است. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج 3، ص 975. و...
سپس با مشعلى بر در خانه فاطمه آمد و در جواب فاطمه سلام الله علیها كه فرمود : آیا من نظاره‏گر باشم و تو خانه مرا آتش بزنى؟ گفت : بلى. چنانكه بلاذرى مى‏گوید : « ابوبكر به على ( علیه السلام  ) پیام فرستاد تا با وى بیعت كند امّا على نپذیرفت. پس عمر با مشعلى آمد، فاطمه ( سلام الله علیها  ) نا گاه عمر را با مشعل در خانه‏اش یافت، پس فرمود : یابن الخطّاب ! آیا من نظاره گر باشم وحال آنكه تو در خانه‏ام را بر من به آتش مى‏كشى؟ ! عمر گفت : بلى. » « انّ ابابكر ارسل الى علىٍّ یرید البیعة، فلم یبایع فجاء عمر ومعه فتیلة فتلقته فاطمة على الباب، فقالت فاطمة : یابن خطاب ! أتراك محرقاً علىَّ بأبی؟ ! قال : نعم. » بلاذرى، انساب الاشراف، ج 1، ص 586. ‏
وابوالفداء نیز مى‏گوید : « سپس ابوبكر عمر بن خطاب را به سوى على وآنانكه با او بودند فرستاد تا آنان را از خانه فاطمه ( سلام الله علیها  ) بیرون كند. وگفت : اگر از دستور تو سر باز زدند با آنان بجنگ.
پس عمر مقدارى آتش آورد تا خانه را آتش زند.
پس فاطمه ( سلام الله علیها  ) بر سر راهش آمد وفرمود : كجا؟ اى پسر خطاب ! آمده‏اى تا كاشانه ما را به آتش كشى؟ ! گفت : بلى. یا در آنچه امت وارد شده‏اند وارد شوند. » « ثمّ انّ ابابكر بعث عمر بن خطاب الى علیٍ و من معه لیخرجهم من بیت فاطمة ( رضی‏اللَّه عنها ) وقال : ان ابى‏ علیك فقاتلهم، فاقبل عمر بشى‏ء من نار على ان یضرم الدار، فلقیته فاطمة ( رضی‏اللَّه عنها ) وقالت : الى این یابن الخطّاب؟ ! أجئت لتحرق دارنا؟ ! قال : نعم، او یدخلوا فیمادخل فیه الامّة. » ابوالفداء، تاریخ ابى الفداء ج 1 ص 156. دار المعرفة، بیروت. ‏
این سخن و این رفتار تفسیرى بر كلام ابن عباس « الرزیّة كلّ الزریّة » گردید. نه، سخن ابن عباس تفسیرى به گستردگى تاریخ، بلكه به وسعت... دارد، كه در این رزیّه و ماتم، تاریخ قصیده‏اى سروده است، كه این گفته و كرده عمر جزء اوّلین مصرع هاى آن قصیده بود. شاید ابن عباس هم از آن غزلى كه عمر سرائید « غلبه الوجع » در ابتدا « الرزیّة كلّ الزریّة » را درك نمى‏كرد. و تنها پیامبر اكرم ( صلی الله علیه و آله  ) در بستر بیمارى این غزل غم را تا به پایان خواندند، كه درد و تلخى آن، سختى بیمارى را تحت الشعاع قرار داد. از اینرو عالم بزرگ سنى شافعی جوینی - استاد جمعى از علماى اهل سنت، كه یكى از شاگردانش - ذهبى - كه به شاگردیش افتخار مى‏كند و مى‏گوید : سمعت من الإمام المحدّث الأوحد الأكمل فخرالإسلام صدرالدّین... و كان دیّناً صالحاً تذكرة الحفاظ، ج 4، ص 1505، رقم 24. -. از پیامبر اكرم ( صلی الله علیه و آله  ) نقل مى‏كند كه فرمود : « چون به دخترم فاطمه مى‏نگرم بیاد مى‏آورم آنچه را كه بعد از من بر سر او خواهد آمد و حال آنكه در خانه‏اش ذلّت وارد گردیده، از وى هتك حرمت شده، حقش غضب، و ارثش منع شده، پهلویش شكسته و جنینش سقط گردیده و او فریاد برمى‏آورد « یا محمداه ».... پس او اولین كسى از اهل‏بیتم مى‏باشد كه به من ملحق مى‏گردد، پس بر من وارد مى‏شود، محزون، مكروب، مغموم، مقتول... ». «..وانّی لمّا رأیتها ذكرت ما یصنع بعدی، كانّی بها وقد دخل الذّل بیتها وانتهكت حرمتها وغصبت حقّها ومنعت ارثها وكسرت جنبها واسقطت جنینها وهی تنادى : یإ؛ محمداه...فتكون اوّل من یلحقنی من أهل بیتی فتقدم علیّ‏َ محزونة مكروبة مغمومة مغصوبة مقتولة. » فرائد السمطین، ج 2، ص‏34، 35 طبع بیروت. ‏

هنگامى با مشعل آتش براى تسلیت دختر پیامبر اكرم ( صلی الله علیه و آله) آمدند كه وى « به محسن » باردار بود و تهاجم به خانه و... موجب قتل محسن طفلى كه هنوز پابه دنیا ننهاده بود گردید. چنانكه ابن ابى دارم - آنكه ذهبى وى را الامام الحافظ الفاضل... كان موصوفاً بالحفظ و المعرفة خوانده - جمله « إنّ عمر رفس فاطمة حتّى اسقطت بمحسن ». عمر لگدى بر حضرت زهرا ( سلام الله علیها  ) زد تا محسن سقط گردید ». را مورد تقریر و تأیید قرار داده، تا مورد نكوهش گروهى قرار گرفت. « كان ابن ابى دارم مستقیم الامر عامة دهره ثم فى آخر ایامه كان اكثر ما یقرء علیه المثالب حضرته و رجل یقرء علیه ان عمر رفس فاطمة حتى اسقطت بمحسن. » سیر اعلام النبلاء، ج 15، ص 578. ‏
روشن است زنى كه در اثر تهدید به احراق بیت و آتش زدن خانه‏اش و سقط جنینش و... مریض گردد و مرض او در زمان كوتاهى منجر به فوت وى شود، این فوت شرعاً و عرفاً و عقلاً قتل و شهادت محسوب مى‏گردد، و به عامل جنایت مستند مى‏باشد، و نیازى به دلیل دیگرى ندارد. از اینرو است كه ائمه معصومین : واهل‏بیت رسول‏خدا ( صلی الله علیه و آله) مادر خود را شهید مى‏خواندند. چنانكه حضرت موسى بن جعفر ( علیه السلام) فرمود : « إنّ فاطمة ( سلام الله علیها) صدیقة شهیدة » اصول كافی، ج 1، ص 381، ح 2.
با آنچه گفته شد جاى تردیدى باقى نمى‏ماند، و شهادت دختر پیامبر ( صلی الله علیه و آله) براى هیچ شیعه و سنى منصف و غیرمتعصبى قابل انكار نیست. در عین حال باز هم این قصّه بر باورهاى بسیارى سنگین مى‏آید و جا دارد كه فریاد برآورند كه : آه چه مى‏گوئى؟ چه مى‏نویسى؟ ساكت باش؟ مگر ممكن است راست باشد؟ اگر راست است؟ پس چرا افلاك مى‏گردند؟ خورشید مى‏تابد؟ و.... مگر خدا به پیامبرش نفرمود : « لولاك لما خلقت الأفلاك » و پیامبر اكرم ( صلی الله علیه و آله) درباره دخترش نفرمود : « فاطمة بضعة منّى » فاطمه پاره‏تن من است؟ شاید بخارى به دروغ طلیعه این غزل را سروده است « غلبه الوجع »، « عندنا كتاب اللَّه حسبنا »، « الرزیّة كلّ الزریّة »؟ مگر صحیح بخارى معتبرترین كتاب اهل سنت نیست؟ چرا این جملات را آن قدر تكرار كرده؟ چرا وى مراسم غریبانه به خاك سپارى فاطمه را در نیمه شب دور از انظار خلیفة و... ذكر كرده؟ ومى گوید : چون فاطمه وفات كرد شوهرش علی ( علیه السلام  ) وى را شبانه به خاك سپرد وابوبكر را خبر نكرد وخود بر او نماز گزارد. فلمّا توفّیت دفنها زوجها علیّ لیلاً و لم یؤذن بها ابابكر و صلّى علیها... صحیح بخارى، ج 3، ص 253، كتاب المغازى، باب 155 غزوة خیبر، حدیث 704. ‏ چرا كراهیت على ( علیه السلام  ) ملاقات با عمر را ذكر كرده؟... أن ائتناو لا یأتنا احد معك كراهیّة لمحضر عمر. همان مدرك ‏
اگر بخارى مى‏بود شاید مى‏گفت : من تنها نبودم، مسلم هم همین جریان را نقل كرده وگفته است : كه ابن عباس بر این رزیّة چنان گریست كه از اشكاهایش ریگ ها تر شدند « قال ابن عباس : یوم الخمیس وما یوم الخمیس، ثمّ بكى‏ حتّى‏ بلّ دمعه الحصى‏، فقلت یابن عباس وما یوم الخمیس؟ قال : اشتدّ برسول‏اللَّه ( صلى الله علیه و سلم ) وجعه فقال ائتونی اكتب لكم كتاباً لاتضلّوا بعدی فتنازعوا وما ینبغی عند نبىّ تنازع، وقالوا ما شأنه أهجر استفهموه، قال : دعونی... » ( ابن عباس گفت : روز پنجشنبه، چه روز پنجشنبه‏اى سپس گریست تا آب دیدگانش ریگ ها را تر كرد. پس گفتم : روز پنجشنبه چیست؟ گفت : بیمارى رسول خدا ( صلی الله علیه و آله  ) شدید گشت، پس فرمود : بیاورید تا براى شما نوشتارى بنویسم كه بعد از من گمراه نشوید. پس نزاع كردند، ونزاع در نزد پیامبر سزاوار نیست، و گفتند او را چه شده است، هذیان مى‏گوید، از او جویاشویم، فرمود، رها كنید مرا... ) صحیح مسلم، ج 3، ص 455، كتاب الوصیّه باب 5 الوقف ح 22.
ابن ابى شیبه استادم قبل از من فاجعه را روشن‏تر بیان كرده كه تهدید به آتش كشیدن خانه را ذكر كرده. مطلب روشن‏تر از آن است كه بتوان آن را مخفى كرد، چه اینكه این مطلب در منابع معتبر ما اهل‏سنت فراوان آمده. شاید كسى تصّور كند : آنچه به سند صحیح ومعتبر ثابت وغیر قابل انكار است، تهدید به آتش كشیدن خانه فاطمه ( سلام الله علیها  ) است، امّا اصل آتش زدن ثابت نیست. بلى، كلام ابن ابى شیبه به تنهایى آتش زدن بیت وحى را ثابت نمى‏كند، امّا بخارى با نقل بیعت نكردن على ( ع ) با ابوبكر از به آتش كشیدن بیت نبوّت خبر مى‏دهد. زیرا در نقل ابن ابى شیبه خواندیم كه عمر قسم یاد كرد اگر بیعت نكنند دستور مى‏دهم تا خانه را با اهلش آتش زنند. آنچنان سوگند عمر جدّى بود كه فاطمه ( سلام الله علیها  ) سوگند مى‏خورد كه عمر به قسمش وفا خواهد كرد. وبخارى آورده است : « فاطمه ( سلام الله علیها  ) بر ابوبكر غضب نمود پس با وى قهر كرد پس با او سخنى نگفت تا وفات نمود وبعد از پیغمبر ( صلی الله علیه و آله) شش ماه زندگى كرد... ( و على ( علیه السلام) ) در این ماه هابیعت نكرد. « فوجدت فاطمة على ابى بكر فی ذلك فهجرته فلم تكلمه حتّى‏ توفیّت وعاشت بعد النّبیّ ( صلى الله علیه و سلم ) ستّة اشهر... ولم یكن یبایع تلك الاشهر. » صحیح بخارى، ج 3، ص 253، كتاب المغازى، باب 155 غزوة خیبر، حدیث 704. ‏
پس بنا بر این چنانكه بلاذرى در انساب الاشراف مى‏گوید : « فلم یبایع فجاء عمر و معه فتیلة ». عمر به مقتضاى قسمش عمل كرد وبیت اهل البیت را به آتش كشید.
وآنچه برخى نقل كرده‏اند كه على ( علیه السلام  ) پس از تهدید ناگزیر از بیعت شد ونوبت به احراق نرسید، مخالف نقل بخارى است، كه در نزد اهل سنت از اعتبار بیشترى برخوردار است، ونیز شواهد حدیثى وتاریخى، آن را مردود مى‏داند. بلى قافیه این مرثیه و نوحه با سرودن طلیعه آن به زبان هر سراینده‏اى جارى مى‏شود، چون با قسم به آتش زدن خانه، وسپس براى وفاء به قسم با مشعل به در خانه آمدن، و سقط جنین و... از دنیا رفتن پس از مدت كوتاهى، قتل و شهادت و مستند به این مقدمات خواهد بود. هر چند بعضى از ناقلین این مرثیه و مصیبت به نتیجه آن تصریح نكرده باشند. امّا همانطور كه گذشت این مرثیه به وسیله پدر فاطمه ( سلام الله علیها  ) پیامبر اكرم ( صلی الله علیه و آله  ) و فرزندانش ائمه اطهار : تا پایان سرائیده شد. تا اینجا به گوشه‏اى از شواهد تاریخى حدیثى بر شهادت فاطمه زهرا ( س ) از منابع معتبر اهل سنت اشاره شد. مطلب آنقدر واضح و روشن است كه نیازى به تكثیر منابع نیست.



:: موضوعات مرتبط : فاطمیه(شهادت حضرت زهرا-س) , اهل بیت , اخبار ,
:: برچسب ها : حضرت زهرا , شهادت , واقعیت , انکار , ناپذیر ,


ادامه مطلب
تاریخ ارسال مطلب : پنجشنبه 14 فروردین 1393 | نویسنده : alireza shabani

 

تمامی حقوق این وبلاگ و مطالب آن متعلق به پـایـگاه عـاشـقـان مـهـدی(عـج) می باشد و انتشار مطالب با ذکر منبع مانعی ندارد.

طراحی و اجرا : عمارها - صالحون